Rara avis

"Прыгажосць патрабуе ахвяраў" - прыкладна так тысячы маладых дзяўчын аргументуюць неабходнасць ўсiх тых эксперыментаў, якiя яны робяць са сваiм целам. Мы жывем ў час дыктатуры стэрыятыпаў i навязаных стандартаў, ў тым лiку адносна таго, як мы мусiм выглядаць. I, нават мiмаволi, iмкнемся гэтым стандартам адпавядаць, каб быць ў трэндзе, як ўсе.

Але да чаго гэта прывяло? Да таго, што вакол амаль не засталося натуральнай прыгажосцi. Яна стала rara avis, як сумленны чалавек ў вядомым чэхаўскiм апавяданнi. У жаночым целе стае ўсё меней прыроднага i ўсё болей штучнага. Бо, выстаўляючы голую попу ў…

Музыкальнае адкрыццё

Абсалютна выпадкова адкрыў для сябе армянскага спявака Рыгора Ясаяна. Ён досыць вядомы на Радзiме ды ў Расеi, але малазнаёмы беларусам. I, на мой погляд, дарма. Прынамсi, гэта вiдэа мне вельмi спадабалася - i сама песня добрая, i клiп прыгожы.

 

  • 4
  • интересно
  • dmitry90
  • 17 июня 2018 14:21

Родам з дзяцiнства


З самага маленства мне вельмi падабаецца вясёлка. Памятаю, як пасля дажджу выбягаў з дому, садзiўся на ровар i весела рассякаў па лужах. А на небе абавязкова была вясёлка, якую я з дзiцячай наiўнасцю спрабаваў наздагнаць, бо надта хацелась пабачыць…

Прыгожа i спакойна

Брэсцкая набярэжная - напэўна, маё самае улюбёнае месца ў горадзе. Калi прыязджаю ў Брэст, абавязкова прыходжу туды, каб пагуляць гадзiну-другую.

 

Персидские мотивы

Я никогда не был большим поклонником восточной литературы или философии, но в последнее время, например, сильно увлёкся Омаром Хайямом. Его стихи полны столь глубокого смысла, что, читая их, поневоле проникаешься осознанием высших житейских истин и чувствуешь, как твой дух воспаряет до недоступных ему ранее высот.
Просто как пример


                                           * * *
Никогда не иди назад. Возвращаться нет уже смысла. 
Даже если там те же глаза, в которых тонули мысли. 
Даже если тянет туда, где ещё всё было так мило, 
не иди ты туда никогда, забудь навсегда, что было. 

Жывее ўсiх жывых

Шмат гаворыцца пра тое, што ў Беларусi павольна вымiраюць вёскi. I збольшага гэта сапраўды так. Адбываецца гэта паступова - спачатку лiквiдуецца школа, потым бiблiятэка ды клуб культуры, затым пошта ды фельчарскi пункт. Закрываюцца крамы ды апошнiя прадпрыемствы, якiя засталiся яшчэ з савецкiх часоў. I ў вынiку з вёсцы з'язджае ўся моладзь i застаецца толькi пара-тройка старыкоў, якiя дажываюць свой век. Звычайная i вельмi прыкрая гiсторыя.

Канешне, сытуацыя паўсюль розная, бываюць i iншыя прыклады. Напрыклад, вёска Целяханы Брэсцкай вобласцi, з якой паходзiць мая мацi, на тле многiх беларускiх…

***

Не магу глядзець фiльмы па тэлевiзары: iх забiвае рэклама. Я разумею, што тут чыста камерцыйны момант, бо тэлебачанне такiм чынам зарабляе грошы. Аднак часам гэта вельмi раздражняе, асаблiва калi трапляеш на сапраўды цiкавы фiльм. 

Вось i узнiкае пытанне: хто разлiчыцца з намi, глядачамi, за сапсаваны настрой?

Маральная дылема

Досыць часта мы ў сваiм жыццi аказваемся ў дваiстай, супярэчлiвай сытуацыi, якую нельга трактаваць адназначна. Жыццё ў прынцыпе нашмат складаней любых iдэальных схемаў, i чорна-белая карцiна свету ў абсалютнай большасцi выпадкаў з'яўляецца рыгiднай, непаўнавартаснай. Але, пры ўсiм тым, жыццевыя абставiны часам прымушаюць нас рабiць пэўны выбар, вызначыць свае прыярытэты, заняць канкрэтную пазыцыю. I збольшага гэта аказваецца вельмi складана.

Да падобных развагаў мяне падштурхнула адна канкрэтная гiсторыя.

Шмат хто, напэўна, ведае, што каля Брэсту будуецца акумулятарны завод кампанii "Power…

Тихий ужас

 

Сiмулякр сапраўднага жыцця

XXI стагоддзе праходзiць пад знакам сацыяльных сетак. Здаецца, што ужо ўся планета ахоплена гэтай з'явай. Нават я, якi раней быў да iх абсалютна абыякавым (шмат каго здзiўляла тое, што мяне няма ў Вконтакте), цяпер стаў бадай што заўсёднiкам ўсялякiх Iнстаграмаў, фэйсбукаў ды твiттэраў. Яны насамрэч зацягваюць, i калi туды трапляеш, то выбрацца потым даволi цяжка. Фармуецца псiхалягiчная залежнасць, i ў пэўны момант ты ужо проста не можаш жыць без другой, вiртуальнай рэчаiснасцi.

У мяне, дзякуй Богу, выпадак не такi безнадзейны - я ўсё жа чалавек трохi iншай фармацыi, нават крыху старамодны. I…

dmitry90
109 постов
Последние комментарии
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}