У каго што балiць


Даўно заўважыў, што многiя кампанii любяць ў сваiх рэкламных прадукцыях выкарыстоўваць выявы прыгожых дзяўчын, суправаджаючы iх двухсэнсоўнымi надпiсамi. Амаль штодня сустракаю на вулiцах падобныя бiлборды, i пастаянна здзiўляюсь, як аўтары гэтай…

Каралi i "нищеброды"



Колькi чалавеку патрэбна грошай? Здавалась бы, наiўнае пытанне. Канешне, якмага болей, як жа iначай. Бо за апошнiя чвэрць стагоддзя мы прызвычаiлiсь, што грошы - гэта паратунак ад ўсiх нягодаў, а таксама пэўны маркер паспяховасцi: калi у цябе ёсць…

Прибалтийские страсти



Так получается, что нет-нет, да натыкаюсь на различные новостные сообщения, преимущественно в российских СМИ, об очередном случае ущемления прав русскоязычных в прибалтийских республиках, в основном в Латвии, где их проживает больше всего. При этом…

З ваўкамi жыць...

Даўно i добра вядома, што лепшая абарона - гэта наступ. Прычым гэты прынцып працуе бадай ў любой сферы жыцця - як ў нейкiх працоўных сытуацыях, дык i ў звычайных пабытовых спрэчках ды канфлiктах. Сам неаднаразова быў таму сведкам. А вось у мяне так не атрымлiваецца. Можа, з прычыны занадта мяккага характару, але, калi на мяне нападаюць, я, як правiла, не нападаю у адказ, а спрабую неяк апраўдвацца, абараняцца. I часцей за ўсё застаюсь вiнаватым, нават калi насамрэч зусiм не вiнаваты. 

Вось як цяжка нам жывецца, мяккiм i добрым людзям. Маралiтэ - трэба гартаваць характар i станавiцца больш…

  • 7
  • интересно
  • dmitry90
  • 28 января 2018 13:22

Сумбур замест лiтаратуры



Сёння можна купiць любую кнiгу. Варта толькi зайсцi ў якую-небудзь кнiжную краму - i адразу, што называецца, вочы разбягаюцца ад багацця рознага кшталту лiтаратуры, проста губляешся ў гэтым бязмежным акiяне. I вось тут паўстае пытанне, цi добра гэта…

Прамоўшэн па-беларуску

Летась упершыню наведаў Барысаў. У цэлым ўражаннi станоўчыя, але тут хацеў бы засярэдзiцца на адным моманте, якi мяне прыемна ўразiў.

Мова пра iмiджавыя бiлборды з выявамi гульцоў ФК БАТЭ. Прыкметна, што надпiсы на iх выкананыя выключна на беларускай мове. Напрыклад, на гэтым фота - бiлборд са слоганам "Займi сваё месца побач з камандай". Гэтыя шчыты размешчаныя ў розных раёнах горада: ля гарадскога стадыёна, гiпермаркета "Евроопт" ды iнш.

O tempora! o mores!

Мы прызвычаiлiся, што людзi сталага веку звычайна наракаюць на цяперашнi час, кажуць, што раней, у часы iхняй маладосцi, ўсё было нашмат лепей. Як правiла, да падобных разважанняў мы ставiмся iранiчна-паблажлiва. Маўляў, што яшчэ застаецца рабiць старым, апроч як згадваць мiнулае i лаяць сваiх нашчадкаў, якiя ўсё робяць ня так.

Зразумела, што грамадзкiя норавы - штука зменлiвая, i у кожнай эпохi яны свае. Але, напэўна, ўсё жа мусiць iснаваць нейкая мяжа, нiжэй за якую апускацца нельга. Нажаль, сёння гэтай мяжы ужо фактычна няма.

Для сучаснага пакалення амаль ва ўсiх жыццевых выпадках мэта…

Iншая рэальнасць

Бяда той дзяржаве, дзе ўлада жыве асобна ад народу, дрэнна разумее яго бягучы стан i патрэбы. У такой сытуацыi не выпадае чакаць нiчога добрага нi для самой ўлады, нi для народу.

Цяжка пазбавiцца ад адчування, што беларускае кiраўнiцтва чым далей, тым болей аддаляецца ад народу, жыве ў нейкiм iншым сусвеце. Занадта шмат розных дурнiц нароблена ўладамi за апошнi час - адзiн праславуты дэкрэт №3 чаго варты. Падобнае ж ўражанне складваецца, калi паслухаць некаторыя заявы нашых урадоўцаў. Напрыклад, прэм'ер Кабякоў нядаўна разважаў пра т.зв. пастку сярэдняга даходу. Маўляў, для краiн, што…

Афарызмы жыццевай мудрасцi

Сярэднестатыстычнае меркаванне: жывём дрэнна. Калi спытаць у любога чалавека пра яго хатнiя, сямейныя справы, а таксама пра агульную сытуацыю ў краiне, ён абавязкова пачне распавядаць пра свае шматлiкiя праблемы ды выражаць непадробнае абурэнне навакольнай рэчаiснасцю. I тое у яго не так, i iншае не гэтак. Карацей, суцэльны негатыў i бясконцая чарада непрыемнасцей, перашкодаў ды расчараванняў.

Тэзу, што жыццё кепскае, мы ўспрымаем як аксыёму, якая апрыёры не патрабуе доказаў. Але насамрэч не ўсё тут так проста. Так, наша жыццё сапраўды збольшага мала нагадвае ружовыя сады, i так цi iнакш бадай…

  • 4
  • интересно
  • dmitry90
  • 17 января 2018 15:59

У каханнi няма месца эгаiзму

Гартаючы кнiжку вядомага беларускага пiсьменнiка Iвана Карэнды, натрапiў на вельмi цiкавую сентэнцыю: "Каханне - гэта ахвярнасць. Узаемная. Калi ахвярнасць толькi з аднаго боку, то i каханне аднабокае - сапраўднае шчасце яго абмiнае".

На мой погляд, з гэтай тэзай цяжка спрачацца. Сапраўды, каханне - гэта супольная справа дваiх людзей, i кожны з iх мусiць удзельнiчаць ў ёй на роўных. Тут ня можа быць так, што адзiн толькi дае, а iншы - толькi бярэ. У каханнi няма i ня можа быць месца эгаiзму. Бо чалавечыя адносiны, ў якiх ёсць эгаiзм, адсутнiчае узаемная павага i шчыры клопат адзiн пра аднаго…

  • 2
  • интересно
  • dmitry90
  • 14 января 2018 09:59
dmitry90
82 поста
Последние комментарии
Chaild
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}