O tempora! o mores!

Мы прызвычаiлiся, што людзi сталага веку звычайна наракаюць на цяперашнi час, кажуць, што раней, у часы iхняй маладосцi, ўсё было нашмат лепей. Як правiла, да падобных разважанняў мы ставiмся iранiчна-паблажлiва. Маўляў, што яшчэ застаецца рабiць старым, апроч як згадваць мiнулае i лаяць сваiх нашчадкаў, якiя ўсё робяць ня так.

Зразумела, што грамадзкiя норавы - штука зменлiвая, i у кожнай эпохi яны свае. Але, напэўна, ўсё жа мусiць iснаваць нейкая мяжа, нiжэй за якую апускацца нельга. Нажаль, сёння гэтай мяжы ужо фактычна няма.

Для сучаснага пакалення амаль ва ўсiх жыццевых выпадках мэта…

Iншая рэальнасць

Бяда той дзяржаве, дзе ўлада жыве асобна ад народу, дрэнна разумее яго бягучы стан i патрэбы. У такой сытуацыi не выпадае чакаць нiчога добрага нi для самой ўлады, нi для народу.

Цяжка пазбавiцца ад адчування, што беларускае кiраўнiцтва чым далей, тым болей аддаляецца ад народу, жыве ў нейкiм iншым сусвеце. Занадта шмат розных дурнiц нароблена ўладамi за апошнi час - адзiн праславуты дэкрэт №3 чаго варты. Падобнае ж ўражанне складваецца, калi паслухаць некаторыя заявы нашых урадоўцаў. Напрыклад, прэм'ер Кабякоў нядаўна разважаў пра т.зв. пастку сярэдняга даходу. Маўляў, для краiн, што…

Афарызмы жыццевай мудрасцi

Сярэднестатыстычнае меркаванне: жывём дрэнна. Калi спытаць у любога чалавека пра яго хатнiя, сямейныя справы, а таксама пра агульную сытуацыю ў краiне, ён абавязкова пачне распавядаць пра свае шматлiкiя праблемы ды выражаць непадробнае абурэнне навакольнай рэчаiснасцю. I тое у яго не так, i iншае не гэтак. Карацей, суцэльны негатыў i бясконцая чарада непрыемнасцей, перашкодаў ды расчараванняў.

Тэзу, што жыццё кепскае, мы ўспрымаем як аксыёму, якая апрыёры не патрабуе доказаў. Але насамрэч не ўсё тут так проста. Так, наша жыццё сапраўды збольшага мала нагадвае ружовыя сады, i так цi iнакш бадай…

  • 4
  • интересно
  • dmitry90
  • 17 января 2018 15:59

У каханнi няма месца эгаiзму

Гартаючы кнiжку вядомага беларускага пiсьменнiка Iвана Карэнды, натрапiў на вельмi цiкавую сентэнцыю: "Каханне - гэта ахвярнасць. Узаемная. Калi ахвярнасць толькi з аднаго боку, то i каханне аднабокае - сапраўднае шчасце яго абмiнае".

На мой погляд, з гэтай тэзай цяжка спрачацца. Сапраўды, каханне - гэта супольная справа дваiх людзей, i кожны з iх мусiць удзельнiчаць ў ёй на роўных. Тут ня можа быць так, што адзiн толькi дае, а iншы - толькi бярэ. У каханнi няма i ня можа быць месца эгаiзму. Бо чалавечыя адносiны, ў якiх ёсць эгаiзм, адсутнiчае узаемная павага i шчыры клопат адзiн пра аднаго…

  • 2
  • интересно
  • dmitry90
  • 14 января 2018 09:59

Пад чэснае слова

Я увогуле досыць скептычна стаўлюся да пераднавагоднiх абяцанняў, якiя людзi даюць самiм сабе. Бо, як правiла, збольшага яны застаюцца у вобласцi добрых пажаданняў i не увасабляюцца у рэчаiснасцi. У тым лiку i у мяне. Апошнiя гады я кiнуў гэтую справу як бяссэнсоўную. А вось гэтым разам, напярэдаднi 2018 году, зноў вырашыў даць самому сабе шэраг наказаў на наступны год. Спадзяюсь, што сёлета мне удасца iх выканаць. 

  • 2
  • интересно
  • dmitry90
  • 8 января 2018 14:25

Роўнасць, якая нiкому не патрэбная

Аднойчы, у аднай тэлевiзiйнай праграме, мне давялось пачуць гутарку лiтаратараў рознага кшталту, якiя аналiзавалi твор Iвана Бунiна «Митина любовь». I адзiн з удзельнiкаў размовы, адказваючы на пытанне вядучага пра падабенствы «Митиной любви» i «Бедной Лизы» Мiкалая Карамзiна, выказаўся ў тым духе, што, маўляў, сто гадоў эмансiпацыi не прайшлi дарма. Сапраўды, калi у Карамзiна дзяўчына канчае жыццё самагубствам ад няшчаснага кахання, то у Бунiна ужо ўсё наадварот. Такiм чынам, лiтаратура улавiла i выразiла адзiн з галоўных гiстарычных трэндаў, якi ў розных формах працягваецца дагэтуль.

Хорошая мина при плохой игре

То, что белорусская экономика сегодня переживает едва ли не худшие времена за всё время независимости страны, кажется, уже очевидно всем неангажированным экспертам, да и, наверное, большинству обывателей, понимающим, что нынешние трудности – не временное явление, а долгосрочная тенденция. И причины этого кризиса также на поверхности – архаичная командно-административная экономическая модель с господством государственной формы собственности, административным, буквально ручным регулированием всех экономических процессов в стране. При том, что весь этот отнюдь не джентльменский набор ещё 30 лет…

dmitry90
327 постов
Посты блогера dmitry90
Показать еще 5 постов
Последние комментарии
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}